Hey there, how are you doing.
So lattely I have heard that if you have a good copmtuer (such Intel), many IP's and some good friends 
as you than you can rank high in search engines
like Google for keywords such as one Self Help at Orhuu.com
Cas someone please explain, how does it come that having good servers can affect in search rankings and if someone can suggest me the best
intel servers to buy for my websites than that would be great.
Waiting your reply : )
Nisjet
Bruce Schneier – voor degenen die hem nog niet kennen – is een vooraanstaand expert op het gebied van computerbeveiliging. Als auteur van een klein dozijn boeken over onder meer cryptografie en vanwege zijn werk als hoofd beveiliging van telecomgigant AT&T geeft hij regelmatig toespraken op conferenties. Bovendien schrijft hij voor verschillende publicaties, waaronder op zijn eigen blog.
In een recent essay schrijft Schneier over de toekomst van beveiliging en wat ons de komende tien jaar te wachten staat. Het afbreken van de harde muren waar de ‘goeden’ binnen zitten en de ‘kwaden’ buiten is al langer aan de gang, maar deze trend zal in het extreme doorgezet worden. Het bedrijfsnetwerk kan al langere tijd niet meer beschouwd worden als een fort, hermetisch afgesloten op één strenge bewaakte ingang na. Het kan beter gezien worden als een druk winkelcentrum. Er zijn wel grenzen aan te wijzen en er lopen agenten rond, maar er moet toch serieus rekening worden gehouden met de mogelijkheid dat niet iedereen die binnen zit de beste bedoelingen heeft.
Mensen houden van hun draagbare gadgets en online diensten zoals Facebook en Gmail, waardoor de systeembeheerder vandaag de dag minder grip heeft op welke hardware er gebruikt wordt en waar (gevoelige) data wordt opgeslagen. Usb-poorten uitschakelen en bepaalde sites blokkeren in de firewall biedt weinig zekerheid meer in een wereld waarin iedereen een 3g- en wifi-enabled apparaat in zijn broekzak heeft zitten, met daarop potentieel een volledig arsenaal aan samba-, ftp- en vpn-software geïnstalleerd. Als deze niet kan verbinden met het netwerk, kan het altijd nog zijn eigen netwerk opzetten.
Hoewel het in bepaalde opzichten mooi is dat steeds meer handige toepassingen en diensten gratis beschikbaar zijn, verandert het wel de relatie die bedrijven en personen hebben met deze systemen. In plaats van de eigenaar of op zijn minst de klant te zijn bij een bepaalde oplossing, ben je online vaker zelf het product, iemand wiens profiel doorverkocht kan worden aan de hoogste bieder. Iemand waarvan voorkomen moet worden dat hij/zij de advertenties omzeilt of zijn privacy behoudt. Iemand die zijn data vooral niet te makkelijk weer uit het systeem moet kunnen halen, om naar een concurrent over te stappen.
Het zal ook niet bij traditionele hardware blijven zoals pc's, notebooks en smartphones. Alles van auto’s tot wasmachines en van liften tot airconditioning zal op een gegeven moment online gaan (IPv6 zou daarvoor handig zijn, maar dat is een ander verhaal...). Hier wordt het pas echt onwennig: al deze apparatuur zal de wensen van zijn eigenaar moeten behartigen, maar hoe ze dat precies doen en welke informatie daarbij wordt uitgewisseld zal moeilijk te achterhalen zijn. Als de eerlijke gebruiker de weg al kwijtraakt in deze informatiestromen, wordt het voor kwaadwillenden alleen maar makkelijker om zich er tussen te verschuilen.
Het concept van digitaal vertrouwen zal hierdoor in de toekomst veel belangrijker worden. Wanneer iemand inlogt met een gebruikersnaam en een wachtwoord – in veel bedrijven nog steeds het enige wat nodig is om binnen te komen – biedt dat geen garantie dat het apparaat dat ik gebruik niet voorzien is van malware, of dat er wel een echt persoon aan de andere kant van de lijn zit, in plaats van een software-agent die in mijn naam (en hopelijk met mijn instemming) bepaalde handelingen wil uitvoeren.
Het advies van Scheier luidt dat it-managers zich voorbereiden op dit verlies van controle. In plaats van te verzuipen in de risico’s, is het de moeite waarom om potentiele oplossingen te verkennen. Een oplossingsrichting waar Intel zich samen met partners zoals Microsoft, IBM en HP sterk voor maakt is Trusted Computing. Intels implementatie hiervan in chipsets en processors staat bekend als Trusted Execution Technology (TXT) en wordt sinds 2007 aangeboden onder de vPro-paraplu.
In de media worden dit soort zaken vaak afgeschilderd als een truc om mensen te dwingen om te stoppen met het downloaden van mp3-bestanden, maar de encryptie- en beschermingsfeatures zijn juist in het leven geroepen omdat de hierboven geschetste problemen al langere tijd spelen. Bescherming tegen het lekken van vertrouwelijke documenten, voorkomen dat virussen echte gebruikers imiteren en het detecteren van machines waar mee gerommeld is. TXT kan in combinatie met de juiste software zorgen voor de veiligheid voor de hele keten: hardware, bios, operating systeem, applicatie en netwerk.
Het feit dat de basis voor deze vertrouwensketen diep in de hardware weggestopt zit maakt het erg moeilijk om hem te doorbreken. In zekere zin brengt TXT dus het ouderwetse 'fort' weer terug, als een oase van vertrouwen binnen een onbekende omgeving. Geen enkele beveiliging zal ooit perfect zijn, zeker niet als er mensen in het spel zijn, maar TXT is wel een krachtig wapen dat ingezet kan worden door systeembeheers om zowel in de hedendaagse realiteit als in de toekomst de touwtjes in handen te houden.
Een onderwerp binnen de IT dat bij veel mensen tot de verbeelding spreekt zijn supercomputers. Dit komt omdat deze machines enkele van de meest ambitieuze projecten die de mensheid op dit moment onderneemt ondersteunen, zoals het voorspellen van het klimaat, het zoeken naar nieuwe medicijnen en het ontrafelen van de werking van het universum. Daarnaast hebben ze hun donkere kanten; ze worden bijvoorbeeld ook gebruikt voor het ontwerp van atoomwapens en houden financiële markten in hun grip door binnen een fractie van een seconde voor miljoenen dollars aan aandelen te kopen en weer te verkopen. Zowel technologisch als politiek gezien zijn het paradepaartjes van universiteiten, bedrijven en zelfs landen.
Wat maakt een computer nou ‘super’? Het meest voor de hand liggende antwoord is dat hij sneller is dan een gewone computer. Dat is een redelijk goede definitie, maar niet de beste. Voor minder dan €1000 koop je vandaag de dag een notebook met een Core i7 aan boord die in 1998 in de lijst van 500 snelste systemen ter wereld gestaan zou hebben. Nog vier jaar eerder zou hij zelfs in de top 10 terecht zijn komen. Jawel, de kracht van de beste supercomputers uit de tijd van Forrest Gump zit momenteel in een standaard laptop.
Ondanks deze gigantische vooruitgang vinden de meeste mensen een laptop maar een doodordinair apparaat, terwijl een supercomputer zelfs nadat hij verouderd is indruk blijft wekken. In diverse musea is het mogelijk om een Cray I uit het eind van de ’70-er jaren te bewonderen. Hoewel deze manshoge toren niet sneller is dan een Pentium II, belichaamt hij een enorme investering van geld, energie, techniek en wilskracht om het (voor die tijd) zo snelst mogelijk systeem neer te zetten. Dat maakt hem anno 2010 nog steeds super.
Wanneer een bedrijf dus ooit beweert een ‘supercomputer op een chip’ te hebben, schroom dan niet om te vragen hoe ze een systeem met 10.000 van die dingen zouden noemen.
Supercomputers hebben een interessante geschiedenis die terug te voeren is tot voor de Tweede Wereldoorlog. Omdat de kopers van dergelijke systemen niet bang zijn om hun applicaties te herschrijven als dat betere prestaties oplevert, is het historisch gezien een heel divers gezelschap waar de meest exotische processors en besturingssystemen in terug te vinden zijn. De laatste jaren is dat echter drastisch veranderd door de opkomst van x86.
In het jaar 2000 was nog maar een handjevol supercomputers in de top 500 voorzien van ‘Intel Inside’. De grote spelers die samen 87% van de lijst bezetten waren IBM, Sun, MIPS en Alpha. Slechts 1% draaide destijds op Xeons. Tien jaar later is dat helemaal veranderd; de laatste editie van de lijst leert ons dat 80% van alle systemen op Intel vertrouwt – inclusief die op de eerste plek – en maar liefst 90% gebruikmaakt van de x86-architectuur die iedereen kent van zijn laptops en desktops.
Wat is hier gebeurd? Het is algemeen bekend dat Intels processors dankzij Moore’s law steeds beter zijn geworden, maar dezelfde wet gaat natuurlijk ook op voor de concurrentie. De crux zit hem in de veel minder bekende tweede wet van Moore. Niet alleen wordt het aantal transistors per chip steeds verdubbeld, maar tegelijkertijd wordt het ook steeds duurder om die meer geavanceerde chips te fabriceren. Het einde van Moore’s eerste wet zou zelfs wel eens ingeluid kunnen worden door economische in plaats van door natuurkundige beperkingen.
Naar mate de jaren vorderen kunnen steeds minder bedrijven het zich veroorloven om zelf chips te maken. Zelfs degenen die de fabricage uitbesteden moeten steeds meer moeite doen om ze te ontwerpen en testen. Bedrijfsmatig wordt het steeds verleidelijker om mee te liften met de jaarlijkse verbeteringen van het tick-tock model, in plaats van er een eigen processorlijn op na te houden.
Gelukkig voor ons techneuten is de strijd echter nog niet voorbij. Er zijn nog steeds exotische architecturen van andere (grote) spelers die meedingen naar de top, waaronder de Blue Gene-serie van IBM en Fujitsu met zijn SPARC64 VIII fx. Binnen de x86-wereld is de onderlinge strijd echter ook nog lang niet gestreden, om nog maar niet te spreken over de opkomst van de GPU als ‘co-processor’. In de toekomst meer over dit onderwerp.
We zijn de afgelopen jaren met z’n allen heel anders tegen werk aan gaan kijken, niet alleen de manier waarop we werken is veranderd maar ook waar en vooral ook hoe we werken is veranderd. Deze veranderingen zorgen ervoor dat grote bedrijven hele teams met mensen in dienst nemen om na te denken over de infrastructuur, computergebruik, software en ga zo maar door.
Er is in Nederland echter een zeer grote groep kleinere bedrijven waar geen team van specialisten rondloopt om zo goed mogelijk op de IT behoeften in te spelen. Deze groep met bedrijven groeit gestaag over de afgelopen jaren, inmiddels zijn er al meer dan 600.000 bedrijven in deze doelgroep.
Bij deze bedrijven is het dankzij de kleine schaal vaak zeer belangrijk om zo efficient mogelijk met tijd en middelen om te gaan. Echter doordat deze bedrijven zich voor de volle 100% willen richten op hun eigen specialisme, kiest men in veel gevallen niet voor de optimale IT oplossing, en zodoende ontstaat er een minder dan optimale efficientie.
Om deze ondernemers en bedrijven met advies en ondersteuning de juiste keuze te laten maken zijn een aantal industrie partners samengekomen in de stichting Ondernemers PC. Naast Intel zijn o.a. Microsoft, Dell, Mycom en Acer lid van deze stiching. De stichting heeft als doel om een industrie breed initiatief op te zetten om ondernemers te adviseren in hun keuze voor een optimale oplossing van zowel hardware als software.
Advies?
Het advies is merk onafhankelijk, en wordt getoetst aan objectieve criteria. De basis zijn een twintigtal vragen, aan de hand van deze vragen wordt voor iedere situatie het meest optimale systeem voorgesteld als ook een suggestie voor de software die het beste gebruikt kan worden. Doordat ieder bedrijf uniek is zullen er de nodige variaties zitten in de behoeften. 
Naast advies heeft de stichting ook als doel educatie, gedurende het komende jaar zullen er een groot aantal sessies worden georganiseerd om ondernemers uit te leggen wat de voordelen zijn van de juiste systemen met de juiste software.
Waarom Intel?
Intel ondersteunt dit initiatief omdat wij als “sponsors of tommorow” willen zorgen dat de grote ondernemingen van de toekomst vandaag al aan de slag kunnen met de beste IT oplossing voor de uitdagingen van morgen. De bijdrage van Intel is naast die van kennis en ervaring ook dat we met de overige leden kijken naar de toekomst van computing in ondernemingen en ook hoe ondernemingen in het MKB hier mee omgaan.
